‘Carne y Arena’ sanal gerçeklik sergisi göçmen deneyimine rahatsız edici bir bakış sunuyor

Son Guncelleme : 8 Nisan 2022 | admin


Son 20 yılda, sanal gerçeklik gelecek olarak müjdelendi. Kullanımları tıp, eğitim, askeri eğitim ve sonsuz ticari sektörler içinde değişmektedir. Fair Park’ta Ocak ayından bu yana açık olan bir sanat sergisi olan “Carne y Arena”nın kalbinde yer edinen ve daha karmaşık uygulamalarından biri “empati kurma”da. Bu durumda izleyicilerden, kelimenin tam anlamıyla, Meksika’dan Teksas’a sınırı geçen göçmenlerin ayak izlerini takip etmeleri isteniyor.

“Carne y Arena: (Neredeyse mevcut, Fizyolojik olarak görünmez)” büyük bir sanat deneyimidir. 2017’de meşhur Hollywood yönetmeni Alejandro Iñárritu tarafınca yaratıldı, ilk gösterimini Cannes Film Festivali’nde yapmış oldu ve yenilikçi tekniklerinden dolayı hususi bir Akademi Ödülü kazanmıştır. İlk çıkışından bu yana Los Angeles, Mexico City, Montreal ve Washington, DC’de koşuyor, Nasher Sculpture Center ve George W. Bush Başkanlık Merkezi ile ortaklık yardımıyla, ilk durağını Teksas’ta yapmış oldu. Kısa süre ilkin koşusunu 8 Mayıs’a kadar uzattı.

Evet, mühim bir şey fakat hiçbir şekilde tipik bir sanat deneyimi değil. Bu serginin yer almış olduğu Fair Park binasına girdiğinizde karanlık ve sessiz bir oda buluyorsunuz. Sınır duvarının bir kopyasının yanında check-in yapıyorsunuz. Sonrasında, birer birer, bir hücreyi çağrıştıran oldukça soğuk bir bekleme odasına girersiniz ve duvardaki bir işaretle, ayakkabılarınızı çıkarmanız ve bir bölmeye koymanız söylenir. Etrafınızdaki yerde, Teksas-Meksika sınırından toplanan atılmış ayakkabılar, Valarie James ve Antonia Gallegos’un uzun vadeli sanatsal pratiğinin bir parçası olarak. Sizi serginin kaba, çakıllı kumlardan geçmiş olduğu ve VR ekipmanını taktığınız ana alanına yönlendiren bir alarmın çalması için oldukça uzun bir üç dakika bekliyorsunuz.

Hastalık ya da bir tür duygusal tepki, işte o ilk odada batmaya adım atar. Fakat hem de bu deneyimin çözülme ikiliği ile de karşı karşıya kalacaksınız. Bu oda, bu yalıtım, hayal etmeye yönlendiriliyorsunuz, yabancı bir yerde savunmasız olmanın iyi mi bir his bulunduğunu. Etrafa saçılan o ayakkabılar, bir ülkeden diğerine uzun, tehlikeli bir yürüyüş meydana getirecek kadar çaresiz birinin ayakkabıları. Bir zamanlar onları giyen insanoğlu oldukça gerçek ve bunun şeklinde hücrelerde tutulmuş olabilirler. hiyeler, yada buz kutuları – averaj iki gün için. Ve 15 dakikadan daha kısa sürede bitecek bir deneyime haiz olmak için minimum 35 dolar ödemiş birisiniz.

İspanyolca yazılan bir yorumda “Ülkesiz kaldığınızda eviniz nerede?” yazıyor. ziyaretçilerin Alejandro G. Iñárritu’nun sanal gerçeklik deneyimine ilişkin deneyimlerini paylaşabilecekleri bir not defterinde.(Ben Torres / Hususi Katılımcı)

Oculus Rift başlığında güneş doğduğunda, ziyaretçiler, Sonoran Çölü’nde tökezleyen göçmenlerin çaresizce suya düşmüş olduğu bir sahneye düşüyor. Ortalama altı dakika süresince, Border Patrol ajanları ve göçmenler içinde birkaç gürültülü, ürkütücü etkileşimle karşılaşacaksınız. Ve uzayda hareket edebilmenize karşın, onu bir göçmenin perspektifinden görmeniz gerekiyor. Sınır Devriyesi ajanları da el fenerlerini ve silahlarını size doğrultuyor.

Daha ilkin VR’ye asla katılmadıysanız, bu yırtıcı, ufuk açıcı bir deneyimdir. Çölü 360 aşama görmek ve gökyüzüne bakmak ve bir helikopterin kanatlarından esen rüzgarı duymak, beyaz perdede yaşanabilecek hiçbir şeye benzemez.

Röportajlarda, en iyi yönetmen Oscar’ını kazanan Iñárritu, Birdman yada (Cehaletin Beklenmedik Erdemi) ve Diriliş, “Carne y Arena”yı yaratmadan ilkin on yıl süresince VR ile gözlem yapmak istediğini söylemiş oldu. Meksikalı bir Amerikalı olarak, 2006 filmindeki bir sahne de dahil olmak suretiyle, uzun süreden beri tehlikeli sınır geçişleriyle ilgili hikayelerle ilgileniyor. Babil. Görüntü yönetmeni Emmanuel Lubezki ile beraber çalıştı ve gerçek mültecilerin hikayelerini ve deneyimlerini kullandı. Hatta bu gerçek insanlara, son teknoloji bir stop-motion stüdyosunda deneyimlerine dayanarak sahneleri canlandırdılar. Filmimizde avatarlarını göreceğiniz kişiler için bu sanal gerçeklik onların gerçekliğiydi.

Gerçek yaşam deneyimleri

Ziyaretçiler deneyimden çıkarken, tüm serginin en acıklı yönü ile karşılaşırlar: Anlatı ile kaplanmış bu insanların bir takım portreleri: Birinin sıcak yorgunluğundan ölmesini izlemekten bahseden bir Sınır Devriyesi memuru, bir minibüste gezi eden bir karı. yüzlerce insan, çocuklarını kendisinden ilkin gönderen bir karı. Ziyaretin geri kalanından değişik olarak, bu hikayeler rehberli deneyimin bir parçası değildir – derhal yanından geçmek kolaydır. Merak ediyorum, deneyimler tersine dönseydi ne olabilirdi: ilkin gerçek insanoğlu, sonrasında hücre ve sanal gerçeklik. Kim bilir tecrübe daha azca bir tema parkı yolculuğu şeklinde hissettirir.

VR deneyiminde, kendimi içgüdüsel olarak ellerimi ovuştururken ve kibarca avatarların yolundan çekilirken buldum. Uzayı daha çok araştırmış olsaydım, bir hayalet şeklinde şifrelerden birinin içinden geçebilirdim, sadece gözlüklerimde etli, atan bir kalp belirebilirdi. Aynı yürek göçmenlerde ve Sınır Devriyesinde de bulunacaktı. Elbet bu bir metafor fakat soyut bir metafor. Bu hikayedeki tüm aktörlerin eşit bulunduğunu düşünerek bu deneyimi hakkaten bırakmamız mı gerekiyor? Her iki tarafta da iyi insanoğlu bulunduğunu ve bunun kapsamı bu mu?

“Carne y Arena”dan ayrılmak kaygı verici olabilir. Ben kuralcı sanatın hususi bir hayranı değilim. Duygusal olarak manipüle edilmekten yada iyi mi hissedeceğimin söylenmesinden hoşlanmıyorum. Fakat Iñárritu’nun çalışmasının hem ikisini hem de hiçbirini aynı anda yapmak bulunduğunu gördüm. Burada, beni birazcık yoran üzücü bir deneyime maruz kaldık ve fazla bağlam olmadan geceye gönderildik.

Sergi için bir dış afiş, Fair Park'taki Gıda ve Elyaf Köşkü'nün dışında uçuyor...
Sergi için bir dış pankart, 29 Mart’ta Fair Park’taki Besin ve Elyaf Köşkü’nün haricinde uçuyor.(Ben Torres / Hususi Katılımcı)

Bunun yapılmasından bu yana beş yıl geçti ve şahit olduğumuz hikayelerin çoğunun oynanmasından bu yana ortalama on yıl geçti; Merak etmeden edemedim: Bu sığınmacılar şimdi nerede? Gösterinin merkezinde onlar var. Onlar esin kaynağı, yazarlar, oyuncular. Bu insanoğlu ya da onların durumundaki öteki insanoğlu için empati geliştirmek parçanın bir amacıysa, niçin hayatlarının iyi mi geçtiğine ışık tutmayalım? Onlar şimdi Amerikan vatandaşı mı? Onlar iyi mi?

Ben de merak ediyorum: Bu tecrübe kimin için? Dallas’ı eve çağıran göçmenlerin yaklaşık %67’si Meksika’dan; onlar için mi Bu hikayede kendilerini görebilecek izinsiz göçmenler için mi? Hakkaten gerçekçiyse, kendilerini tekrardan travmatize mi edecekler? Yoksa yaya olarak evden kaçmayı asla düşünmemiş sakinlere ders vermeye mi çalışıyor?

Pahalı bir bilet

Sergi üç müzelik bir turu bitirdikten sonrasında, orijinal yapımcılar ve fon sağlayıcılardan kabul edilen Emerson Collective, PHI Studio ve Legendary Entertainment ile ortaklık kurdu ve beş senelik bir tur bulunduğunu umdukları bir tur başlattı. Emerson, Apple’ın kurucu ortağı Steve Jobs’un dul eşi Laurene Powell Jobs tarafınca kurulan ve eğitim, göçmenlik, sıhhat ve gazetecilik ile bağlantılı projeler yaratan ve finanse eden bir hayırseverlik grubudur. Buna göre New York TimesEmerson Collective çabalarının çoğunu bu proje ve ProPublica, The Marshall Project ve the Marshall Project şeklinde medya kuruluşlarına yapmış olduğu yatırımlar vasıtasıyla öykü anlatımının geleceğini şekillendirmeye harcadı. Teksas Gözlemcisi. Emerson, firmanın çoğunluk hissesini satın aldı Atlantik Okyanusu Sadece kâr amacı gütmeyen statüsü, onu birçok finansal incelemeden muaf tutuyor.

2018’de Emerson, Washington DC’de “Carne y Arena”yı açtığında biletler ücretsizdi. Sadece geçtiğimiz yıllarda bu da bitti. DC’de rezervasyon yaptırmak neredeyse imkansızdı; Dallas’ta biletlerin bir çok uygun durumda. Burada, yedi gün sonu bileti size 55 dolara mal olacak. Emerson temsilcileri, gelirlerin projenin kendi kendini idame ettirmesine izin verdiğini söylemiş oldu. Bilet maliyeti, seyahati, çalışanı ve aynı anda birden fazla kişinin katılmasına müsaade eden üç odalı bir deneyime son genişlemesini kapsar. Sadece fiyat etiketi, bunu maliyeti engelleyici bir tecrübe haline getiriyor ve bir çok ziyaretçinin, esin verdiği iddia edilen kapsayıcılığı bir düzeyde esasen satın aldığını gösteriyor. Birinin fikrini değişiklik yapmak yeterince zor; Bunu yaptırmak için para ödemeleri daha da azca ihtimaller içindedir.

Sadece araştırmacılar inanmıyor “Başkasının ayakkabısıyla bir mil yürü” tekniği devamlı, hatta çoğu zaman işe yarar. Northwestern Kellogg School of Management’taki etikçiler, birinin öyküsünü dinleyerek yada okuyarak geliştirdiğimiz empatik kaygının yararlı bulunduğunu söylüyor, sadece aslına bakarsak başka birinin acısını yada travmasını deneyimlemeye çalışmak “bağlantıyı kesmeye” yol açabilir. İnsanlardan bir başkasının acısını yada travmasını üstlenmelerini istediğimizde, buna karşı hissizleşebilirler. Ve elbet, sanal gerçeklik deneyimlerinde, onlara karşı bir tepki vermeye, bilhassa de duygusal bir tepki vermeye teşvik ediliyor olsak da, önümüzde duran şeyleri hakkaten yaşamıyoruz.

“Carne y Arena”yı iki kez gördüm – beni ikinci kez imzalayan dost canlısı insanın bana yaygın olarak söylediği bir şey. Aslına bakarsak, onu başka şehirlerde gören insanların onu yine görmek için Dallas’a gittiklerini söylemiş oldu.

İkinci görüşte, hala ellerimi ovuşturuyordum, rahatsız oldum, fakat boşlukta birazcık daha yürüdüm ve hatta bakıcı beni durduramadan bir duvara çarptım. Daha oldukça bir oyun gibiydi – daha güvenli hissettirdi.

Detaylar

“Carne y Arena: (Neredeyse mevcut, Fizyolojik olarak görünmez)”, 8 Mayıs’a kadar Fair Park’taki Food & Fiber Pavilion’da, Gate 3’te geçerlidir. 35 ila 55 dolar. Perşembe ve Cuma günleri 11:00 – 20:00 arası ve Cumartesi ve Pazar günleri 11:00 – 21:00 arası açıktır Ziyaretçilerin girebilmesi için 13 yaşlarında yada daha büyük olması ve 13-15 yaş arası küçüklere yasal bir vasi eşlik etmesi gerekir. Daha çok informasyon için 214-242-5173 numaralı telefonu arayın yada adresini ziyaret edin. carne-y-arena.com.

Comments are closed.